Mendel – główny bohater jest 67-letnim Żydem, który od 27 lat prowadzi własny zakład introligatorski,. Wychował się w ubogiej, ale pełnej miłości żydowskiej rodzinie. Z domu wyniósł szacunek dla innego człowieka oraz uczucie miłości, którym obdarzył jedynego wnuka – Jakuba. Z całej rodziny został mu tylko mały chłopiec. Córka i żona – Resia zmarły, a synowie wyjechali za granice w pogoni za chlebem. Jakub stanowił więc dla Mendla główną treść życia. Chciał by chłopiec zdobył wykształcenie, wychowywał go w poczuciu godności do roli pełnoprawnego obywatela.

Mendel zachowuje obyczaje i wyznanie żydowskie, ale jest zasymilowany z polskim środowiskiem, a co więcej akceptowany przez mieszkańców. Jest na równi Polakiem, który odczuwa więź ze swoją ojczyzną, warszawiakiem, który w stolicy spędził całe życie i miasto to traktuje jako swoje, wreszcie jest sąsiadem zadomowionym w swojej kamienicy. Głębokie poczucie przynależności narodowej w połączeniu z wiarą w tolerancję i rozsądek ludzi stają się przyczyną wewnętrznego dramatu Mendla. Nie chciał on uwierzyć, że Polacy – „nie Żydzi” są w stanie dopuścić się ciemiężenia mniejszościowej nacji. W efekcie jego wnuk został zraniony kamienieniem w głowę, a on sam stracił zaufanie do ludzkiej mądrości i sprawiedliwości. Wiarę w ludzi przypłacił śmiercią swego serca.

Jakub Gdański – syn najmłodszej córki Mendla. Jest najbliższą osobą i oczkiem w głowie dziadka. Wychowywany przez starego Żyda w nowoczesny sposób, tzn. w myśl zasad asymilacji – chodzi do polskiej szkoły, ale także w połączeniu ze świadomością godności wynikającej z bycia Żydem. Jest dzieckiem bardzo delikatnym i wrażliwym – zarówno psychicznie, jak i fizycznie. Przysparza tym nieustannych zmartwień dziadkowi, który chciałby żeby zrozumiał, iż swojego żydostwa nie powinien się wstydzić. Tymczasem chłopiec jest zbyt przerażony antysemickimi nastrojami, panującymi wśród kolegów i społeczeństwa warszawskiego, aby móc zrozumieć to, co stara się przekazać mu Mendel.

Student – jeden z sąsiadów i klientów Mendla. Początkowo zdawkowo tylko przedstawiony, w końcowych partiach noweli odgrywa bardzo ważna rolę – to on ratuje starego Żyda przed napaścią tłumu. Charakterystyczne zmiany zachodzą w wyglądzie studenta. Początkowo ukazany, jako dość brzydki, „dziobaty” młody człowiek, w momencie heroicznego gestu pięknieje. Jego pełna patosu poza dodaje mu niezwykłego wręcz uroku. W interesujący sposób dała Konopnicka do zrozumienia, jak piękno duchowe uszlachetnia także zewnętrznie. Gdy student powraca do swojej zwykłej, codziennej postawy znika również jego uroda.

10 zdań, które pomogą Ci zatrzymać chłopaka przy sobie!                               
trajkotki.pl                                                    
                                                                                                   
strona:   - 1 -  - 2 - 


  Dowiedz się więcej
1  Obraz miasta przedstawiony w utworze
2  Okoliczności powstania utworu
3  Przesłanie utworu



Komentarze
artykuł / utwór: Bohaterowie


  • Witam:) Mam pytanie. Mój temat maturalny dotyczy różnych wizerunków niemców. Nauczycielka powiedziała, że właśnie w Mendlu też jest niemiec. Tylko ja sie mogę się doszukać kto to. Pomoże ktoś?
    Aga ()

  • Bardzo fajny portal z ktorego można się wiele nauczyć sam napewno nie bylbym w stanie tak dobrze zinterpretować tego utworu. Strona jest bardzo dobra pomocą dydaktyczną jak i "wyręczeniem" mniej ambitnych uczniow ktorzy chcą po prostu zaliczyć zadanie...
    MareczekMarek (marek69_1991 {at} o2.pl)

  • Bez przesady, "Mendel Gdański" jest tak krótką lekturą, że każdy powinien to przeczytać, a nie jeszcze narzekać na opracowanie... Klp jest dobrą stroną, ale nie po to, by nic nie robić, ale po to, by lepiej coś zrozumieć albo podsumować swoje wiadomości.
    Natalia3 ()

  • szkoda... ze nie ma opisanych wiecej bohaterów bo potrzebuje proboszcza studenta kobiety... jesli juz ma sie do czegos przydac to wyciagnijmy max z "Mendla" ale jakos sobie poradze :) ogolnie to bardzo mi sie portal z lekturami przydaje :) i nie tylko mi ... :)
    dominisia (dominiqua8 {at} o2.pl)



Dodaj komentarz (komentarz może pojawić się w serwisie z opóźnieniem)


Imię:
E-mail:
Tytuł:
Komentarz:
 





Tagi: